Begin deze maand werd voor de kust van de stad Qinzhou in het zuiden van China een moederdolfijn gezien die haar kalf boven water probeerde te houden.
Toen een toeristenboot de dolfijn naderde bleek dat het kalf was overleden. Het kalf zag eruit alsof het al enkele dagen dood was.
“De kleine dolfijn was al twee of drie dagen dood, maar de moeder liet het geen moment alleen. Het heeft ons allemaal diep geraakt,” zei Su, een lokale visser. “Dolfijnen hebben net als mensen gevoelens. De liefde van een moeder is ruimhartig en ontroerend.”
Sterfelijkheid
Een Italiaanse wetenschapper brengt sinds 2007 soortgelijk gedrag bij moederdolfijnen in kaart. Na verschillende keren dolfijnen te hebben gezien die rouwen om overleden of zieke dieren beginnen wetenschappers te denken dat dolfijnen niet alleen rouwen, maar zich ook bewust zijn van hun eigen sterfelijkheid.
Joan Gonzalvo van onderzoeksinstituut Tethys in Milaan doet onderzoek naar tuimelaars in de golf van Amvrakikos. In juli 2007 zag hij hoe een moederdolfijn reageerde op haar doodgeboren kalf. Ze duwde het lichaam van het jong omhoog in een poging het te laten ademen.
Von Economo-neuronen
“De moeder bleef het twee dagen lang proberen,” zei Gonzalvo. “Ze liet het kalf geen moment alleen.” Het team hoorde hoe de moeder naar het dier riep terwijl ze het aanraakte met haar snuit en haar borstvinnen.” Walvisachtigen hebben von Economo-neuronen die worden geassocieerd met onder meer empathie, verdriet en zelfbewustzijn.
“Ze weten niet alleen wie ze zijn, maar ze zijn zich ook bewust van hun groep,” zei neuroloog Lori Marino van de Emory-universiteit in Atlanta. “Ze zijn zo snel op de hoogte van de gezondheid en de gevoelens van andere dolfijnen dat het lijkt alsof ze online zijn met elkaar.”
: 
Als je de mensen leert kennen, ga je van de dieren houden, het is niet anders.
Dieren zijn in staat grotere liefde te kennen dan de mens,kijk maar naar bv olifanten,eenden, de mens is er alleen op uit om te vernietigen.
Wij schijnen nog altijd te denken dat de mens boven de natuur staat. Dat wij iets bijzonders zijn. Dat wij beter zijn. Wij zijn niet beter, wij zijn een andere soort die weliswaar de andere soorten probeert te begrijpen maar dat nog lang niet doet.
Waarom zouden dieren geen gevoel hebben? Hoe kan het dat we dat ooit gedacht hebben?
Misschien zijn er wel dier soorten die juist boven ons staan, alleen weten we dat nog niet omdat communicatie niet mogelijk is.
Maar ondanks dat ik dit een zeer emotioneel bericht vind en hoe vreemd ook zelfs mooi, wil ik mijn stukje vlees of vis daar niet voorlaten staan. Tenslotte zijn wij een diersoort die anderen eet. En misschien gaan we ooit ontdekken dat planten, groenten en fruit ook gevoel hebben. Ze kunnen tenslotte ook signalen van ons (hun omgeving opvangen).
En we moeten toch wat eten. Dat is namelijk ook natuur. Maar alles met mate hè? En met de kennis die we wel hebben, kunnen we dat ook zonder lijden.