Partij Vrij Almelo
Dicht bij de burger
PVA op bezoek in verpleeg- en verzorgingshuizen (2)

 

1518-ouderen_anp

 

Wie in de zorg werkt, weet hoe het er in verpleeg- en verzorgingshuizen aan toe kan gaan. ’s Ochtends moeten bejaarde mensen in rap tempo door de “wasstraat” alsof de directeur met zijn stopwatch in je nek staat te hijgen. Het zweet breekt je uit bij het wassen, draaien, tillen en aankleden van deze (vaak) verwarde en eenzame, maar vooral weinig beweegbare en weinig lenige ouderen. Er is geen tijd om iemand helemaal te wassen, of een tweede keer te verschonen als iemand zijn incontinentiemateriaal gelijk weer bevuilt nadat je net een schone had aangetrokken.

Er is weinig persoonlijke aandacht en bijna alles voelt als die doodsaaie routine, iedere dag weer. Als je dan ook maar een greintje menselijkheid in je hebt, dan weet je dat het niet eerlijk is om deze mensen zo te behandelen. Maar wiens schuld is het eigenlijk? En gaat hier verandering in komen? Berichten uit de media zijn zorgelijk!! Want langer zelfstandig thuis blijven wonen, is het devies vanuit Den Haag. De hulp van kinderen is daarbij onontbeerlijk. Maar bij de huidige generatie staat carriére, gezin, vrienden en vrije tijd voorop. Dus wie zorgt er dan voor hen? Ouderen zullen ook steeds meer voor hun eigen zorg moeten gaan betalen waardoor de AOW en het aanvullend pensioen steeds meer opgaan aan de zorg.

De emancipatie uit de jaren ’60 heeft haar werk gedaan en dat gaan we merken doordat we nu verzorgingshuizen gaan sluiten. Juist nu we bezig zijn om een inhaalslag te maken om verbeteringen door te voeren omdat een groot deel van de verpleeghuizen niet voldoet aan minimale voorwaarden voor verantwoorde zorg.

Een bestuurslid van de Partij Vrij Almelo doet verslag van haar bezoek aan een verpleeghuis in Almelo;

De meeste bewoners in het verpleeghuis die ik bezocht oordeelden redelijk positief over hun kwaliteit van leven. Verzorgenden spelen hierbij een belangrijke rol. Want zo af en toe een praatje maken met de bewoners wordt zeer gewaardeerd. Het gaat dus niet om de gesprekken tijdens de zorg, maar juist om zo maar een praatje tussendoor. Door zo’n praatje oordelen bewoners positiever over hun woonomstandigheden. Ze voelen zich bijvoorbeeld meer thuis, voelen zich veilig en vervelen zich minder. Zo’n praatje werkt ook door in contact met anderen.

Dat praatje tussendoor is bovendien belangrijk voor het lichamelijk welzijn van bewoners. De generatie die nu wordt verzorgd in verpleeg- en verzorgingshuizen wil eigenlijk niet graag klagen. Het is de generatie die ons land welvaart heeft gebracht, gewend is om zaken te accepteren zoals ze zijn. Maar dat betekent uiteraard niet dat ze helemaal geen wensen meer hebben. Wellicht dat bewoners door regelmatige gesprekken met medewerkers eerder lichamelijke klachten durven aangeven, waardoor beter op hun situatie kan worden ingespeeld.

Door meer groepsactiviteiten te organiseren- voor wie wenst daaraan deel te nemen want het moet geen verplichting zijn- en contacten tussen verzorgend personeel en bewoners te stimuleren, kan het verzorgingshuis de kwaliteit van het leven van de bewoners op veel aspecten verbeteren. Ook geven veel van de bewoners aan niet zelf te kunnen bepalen wanneer ze lichamelijk verzorgd worden en kunnen eten en drinken. Dat bewoners zelf beslissingen kunnen nemen in het dagelijks leven, blijft een belangrijk aandachtspunt. Hierbij viel mij op dat veel bewoners hun eten graag op de eigen kamer willen maar dat dit niet wordt toegestaan.

Het zou al een hele verbetering zijn wanneer degene die dat wenst in ieder geval 1x per dag in de eigen kamer zou mogen eten. Bij toebeurt zou dat dan afwisselend kunnen tijdens het ontbijt, de week daarop tijdens de lunch en een week verder tijdens het avondeten.

Dat zal ongetwijfeld enige aanpassingen in de dagelijkse routine vergen voor het verzorgende personeel, maar waar een wil is is een weg. Er wordt veel te eenvoudig gedacht: “vader of moeder zit in een verpleeg / verzorgingshuis en dat was het dan”.

Te weinig wordt ngedacht over de enorme impact die zo’n opname heeft op het leven en het welzijn van de oudere mens. Een verblijf in een verzorgingshuis betekent voor die persoon het “laatste huis”. In veel gevallen heeft men niets meer van “thuis”, geen kast, geen zithoekje, geen eettafel met stoelen, het is dan niets anders geworden dan een ziekenhuiskamer waarin men is opgesloten. Voor velen zal zo’n “ziekenhuiskamer” voldoende zijn omdat men geestelijk en/of lichamelijk zo erg achteruit is gegaan dat het allemaal niet meer uitmaakt, maar er zijn ook ouderen die heel goed “bij de tijd” zijn en zo’n “ziekenhuiskamer” een verschrikking vinden.

Natuurlijk kunnen “buitenstaanders” in het algemeen niet veel aan de situatie van de ouderen in verpleeg- en verzorgingshuizen veranderen, voor wat betreft de gang van zaken aldaar. Wat wij wel kunnen doen is: af en toe een bejaarde bezoeken. Gewoon een uurtje van uw tijd beschikbaar stellen en vooral luisteren naar wat deze vrouw/man te vertellen heeft. Iedereen heeft wel een kennis, familielid, voormalige buurman/buurvrouw die is opgenomen in een verpleeg/ verzorgingshuis. Ga eens op bezoek, biedt een luisterend oor en help op die manier mee om een hulpbehoevende medemens te tonen dat hij/zij na een lang leven nog steeds meetelt!

Margaretha den Oude-Kreffer,

Secretaresse Partij Vrij Almelo

Stem of voeg toe aanUitleg over het gebruik van deze icons :  Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op GeenRedactie Plaatsen/stemmen op Digg Toevoegen aan Symbaloo Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je Google bladwijzers Voeg toe aan je Facebook-profiel Abonneer je op de RSS-feed van deze site Verstuur deze pagina per e-mail via Feedburner Plaats dit bericht op Twitter

Leave a Reply