Partij Vrij Almelo
Dicht bij de burger
De gewone hardwerkende man

 

workers-scaffolding

 

Voedselbanken, pensioeninkrimping, massa-ontslagen. De hoeveelheid woningbezitters die hun hypotheek niet meer kunnen betalen neemt nog steeds razendsnel toe. Het is crisis en dat blijft ook nog wel even zo. Dat het niet alleen om geld gaat, moge duidelijk zijn, maar dat het er in de psyche van de mens steeds meer in gaat hakken, wordt maar langzaam zichtbaar en voelbaar. Eén ingrijpende gebeurtenis (echtscheiding, huiselijk geweld, ontslag, arbeidsongeschiktheid, faillissement of één fout kan je al in de ellende storten.

Een tijdje geleden werd er in de wakkere krant van Nederland al bericht van huislijk geweld in het rijke Laren, maar dat leek welhaast meer een grap. Een verhaal over verwende mensen die hun luxe leventje in stand willen houden, koste wat kost. Tot de bedelstaf zijn zij over het algemeen niet verdoemd. Vroeger ergerden juist deze mensen zich dood als ze de zielige verhalen van bijstandsmoeders moesten aanhoren. Die vrouwen moesten niet zeuren, maar gewoon gaan werken. Nu ze zelf in de problemen komen, is hun mening radicaal veranderd.

Maar ook de gewone man/vrouw, de hardwerkende Nederlander (blank, geel, bruin of zwart) ziet zijn pensioen verdampen, kan zijn te duur geworden huis niet verkopen en wordt met ontslag bedreigd. Goede gezondheidszorg is niet meer vanzelfsprekend, dus men loopt wat langer door met een pijntje – met alle risico’s van dien. En met de arbeidsmarktkrapte in de verre toekomst, is er op dit moment geen baan meer te vinden. Niet dat die banen straks massaal weer te vergeven zijn, want die zijn tegen die tijd getransformeerd tot tijdelijke contracten en iedereen moet zelf zorgen telkens weer nieuwe contracten en opdrachten te krijgen. Niets mis mee, maar zover zijn we nog niet.

Men gaat zich ergeren, men wordt ongeduldig. De mannen en vrouwen die de leiding moeten nemen, sluiten zich op. Zogenaamd om de pers te mijden, maar het betekent dat de burger zich vernederd voelt. Hij mag stemmend zijn standpunt (als hij dit al doet) kenbaar maken, maar daarmee is alles gezegd. Daarboven bepalen ze toch wel wat er gaat gebeuren, en dat wacht u maar even rustig af.

Maar in de huiskamers is geen rust meer. Men voelt zich bedonderd, gefrustreerd. Het geld is op, men zit gevangen. Vaak ook met elkaar want het aantal scheidingen in crisistijd neemt af. Veel te duur. Dus zijn er verwijten, is er wrok, geeft men elkaar de schuld van de ellende en maakt men elkaar en zichzelf het leven nog zuurder.

De druk wordt opgevoerd totdat er iemand zegt dat het zo niet langer meer kan. Voordat het zover is, kan men zich beter bezighouden met oplossingen zoeken, met het ontwikkelen en cultiveren van een nieuwe mentaliteit, met het hervinden van vrijheid uit deze materiële en immateriële gevangenis. In het Catshuis zijn ze daar niet mee bezig. We zullen het zelf moeten doen.

 

Stem of voeg toe aanUitleg over het gebruik van deze icons :  Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op GeenRedactie Plaatsen/stemmen op Digg Toevoegen aan Symbaloo Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je Google bladwijzers Voeg toe aan je Facebook-profiel Abonneer je op de RSS-feed van deze site Verstuur deze pagina per e-mail via Feedburner Plaats dit bericht op Twitter

Leave a Reply