Partij Vrij Almelo
Dicht bij de burger
De decennialange waanzin van schaalvergroting
Categories: Zonder rubriek

De Partij Vrij Almelo noemt dat ‘onaanvaardbaar uit oogpunt van volksgezondheid, landschap, leefbaarheid en dierenwelzijn

Niet minder boeren of boerenbedrijven, nee, liever meer boeren met kleinere bedrijven dan de doodlopende weg van schaalvergroting.

Na de Tweede Wereldoorlog, waarin bleek hoe kwetsbaar de voedselvoorziening toen was, werd door een aantal Europees landen het Gemeenschappelijk Europees Landbouwbeleid (GLB) gelanceerd, waarin de Nederlander Sicco Mansholt de grote voortrekker was. Deze ontwikkeling leidde tot een enorme schaalvergroting in de landbouw, geholpen door aantrekkelijke subsidies.

Deze ontwikkelingen sloegen totaal door, waardoor er boterbergen en melk-plassen ontstonden, die op de wereldmarkt gedumpt werden. Dit zorgde met name in ontwikkelingslanden voor enorme enorme problemen, waardoor geleidelijk aan veel riante regelingen weer verdwenen. Maar nog steeds gaat 40% van de EU begroting op aan de agrarische sector, geld dat wij met zijn allen opbrengen!

Mansholt heeft later toegegeven enorme fouten gemaakt te hebben bij deze ontwikkeling.

Als boer werd je min of meer gedwongen mee te gaan in deze ontwikkelingen, waarbij vooral de Rabobank met de geldbuidel rammelde, meer solvabele ondernemers kon je immers bijna niet hebben met de onderliggende waarde van hun bedrijven. Ook de toeleveranciers van voer, grondstoffen, machines, stallen enz. en de afnemers stonden te trappelen.

Al jarenlang is de Rabobank is de grootste geldverstrekker voor boeren in Nederland. 85 procent van alle boeren hebben een lening bij de bank. De afgelopen tijd krijgt de bank vanuit onder meer de Tweede Kamer kritiek over de rol die de bank had bij de uitbreiding van veehouderijen. Vergeten wordt dat de jarenlange schaalvergroting is ingezet door dezelfde overheid.

Voor de ondernemende boer was het eten of gegeten worden en hij werd gedwongen mee te doen of te stoppen om zo steeds afhankelijker te worden. Door concentraties in de afnemerswereld, zoals fusies in de zuivel-, voer-, supermarkt- en bankensector werd hun onderhandelingspositie steeds slechter, wat dan weer leidde tot nog meer schaalvergroting en nog meer afhankelijkheid.

De megastal ligt al tijden onder vuur. De burgers willen het niet en vrezen voor nog meer dierenleed en overlast. De politiek leek een tijd lang wakker geschud want ze geconcludeerden dat gekozen moet worden voor familiebedrijven in plaats van megastallen. Waar megastallen verrijzen, is de wanhoop van omwonenden voelbaar. De stallen splijten buurten en besturen.

Burgers die ijveren voor een gezonde omgeving, hebben het gevoel dat ze door de politiek in de steek worden gelaten. ‘Gaan we echt ons landschap opofferen voor massale vleesproductie die voornamelijk bedoeld is voor de export?’

De meeste mensen hebben geen besef van wat er zich achter de productie van hun eten afspeelt. Het is de wereldmarkt die ons duwt naar goedkope massaproductie. En daar zijn wij allemaal een deel van.’

De enorme vleesfabrieken, de plofkipboerderijen, megastallen en fastfood, dat is wat in de film ‘La surconsommation’ (de overconsumptie in het Frans) onder de loep genomen wordt (zie onderstaande link). De makers brengen de waanzin van massaproductie en overconsumptie nog maar eens in beeld. En dat hebben ze prachtig gedaan.

https://www.foodinspiration.com/nl/2013-06-05-039de-overconsumptie039/

Stem of voeg toe aan:

Comments are closed.