Mijn lieve kleine vriend, mijn lieve kleine hondje ……..hij is er niet meer. Meer dan 16 jaar heeft hij lief en leed met mij gedeeld. Verdrietig ben ik en ik mis hem verschrikkelijk. Het is zo stil in huis zonder hem. Niemand meer die blij is als je ’s morgens je bed uitkomt, of die blij is als je weer thuis komt. Velen zullen nu denken….”het was maar een hond”…..en hij is oud geworden, zo waar maak je je druk om, maar voor mij was hij meer dan zomaar een hond. Hij was mijn beste vriend en lange tijd alles wat ik had. Was ik verdrietig, waren ook zijn oogjes nat en kwam hij dicht tegen me aan liggen. Vaak als ik het moeilijk had en niemand om mee te praten, praatte ik tegen hem en altijd luisterde hij geduldig en leek het of hij mij begreep. Altijd was hij waar ik ook was, vrolijk tippelde hij de hele dag achter mij aan, hij wachtte zelfs voor de deur van de badkamer en het toilet, tot ik er weer uit kwam, maar hij is er niet meer. Eigenlijk moet ik blij zijn dat hij uit zijn lijden is verlost, want de laatste paar weken ging het echt niet goed meer met hem en hij is oud geworden, heeft een goed leven gehad, maar zoals met zo vele dingen zijn verstand en gevoel twee verschillende dingen. Ik weet dat het beter is zo, maar mijn gevoel zegt wat anders…..Het is zooooo stil zonder hem, zonder mijn lieve trouwe kleine vriend. Lieve Jacky…ik mis je.

POKUDOFO