Congres tegen eenzaamheid

In Almelo ervaart bijna de helft (49%) van alle volwassenen gevoelens van eenzaamheid, wat neerkomt op ruim 29.000 inwoners. De Partij Vrij Almelo (PVA) waarschuwt specifiek voor het “leed achter de voordeur” dat vaak onzichtbaar blijft voor de gemeente. 

Cijfers per doelgroep volgens Partij Vrij Almelo en GGD

De PVA en lokale gezondheidsmonitoren benadrukken de volgende cijfers voor de stad:

• Ouderen: Van de 75-plussers in Almelo voelt 54% zich eenzaam. Onder 85-plussers stijgt dit percentage zelfs naar 60%.
• Jongvolwassenen: Ongeveer 22% (2 op de 10) van de jongvolwassenen in Almelo voelt zich sterk eenzaam.
• Jeugd: Bij de jongere jeugd geeft circa 10% aan zich de afgelopen periode eenzaam te hebben gevoeld.
• Dementie: Eenzaamheid gaat vaak samen met andere problematiek; er zijn naar schatting 1100 mensen met dementie in de stad. 

Standpunt Partij Vrij Almelo

De Partij Vrij Almelo stelt dat de gemeente onvoldoende zicht heeft op wat er werkelijk speelt achter de voordeur. De partij pleit voor:

• Wijkagenten en sociale teams: Actievere inzet in de wijken om eenzaamheid en leed vroegtijdig te signaleren.
• Behoud van ontmoetingsplekken: Het openhouden van buurthuizen en plekken zoals het Huis van Katoen en Nu om sociale isolatie tegen te gaan.
• Zorg en wonen: Betere verbinding tussen zorgvoorzieningen en woningbouw om te voorkomen dat ouderen door bezuinigingen op de thuiszorg vereenzamen. 

Ook in een verpleeghuis kan iemand zich sterk eenzaam voelen, ondanks de constante aanwezigheid van zorgpersoneel en medebewoners. Eenzaamheid in deze setting ontstaat vaak door het gemis van hechte, persoonlijke relaties, het verlies van regie en het verwerken van een ingrijpende verhuizing. Het is een taboeonderwerp, waardoor het niet altijd wordt herkend of besproken.

Een eenzame dame die wij mochten ontmoetten in een verpleeghuis verwerkte haar verdriet in kleine maar rake gedichtjes.

Eén daarvan mochten wij van haar hier plaatsen:

Je voelt je toch alleen
Met lieve mensen om je heen
Enkelen horen je nog aan
Anderen zien je niet meer staan
De arts heeft mij laten vallen
En de diepte in doen knallen
Ik kijk steeds weer naar boven
Daar blijf ik in geloven

Net als ik denk
Eindelijk is er begrip en geloof
Gooit er weer iemand roet in het eten

Met een beetje humor erbij
Schuif je alles maar weer opzij
Humor geeft je dan de kracht
Alsof je die krijgt van een hogere macht

In de blessuretijd van mijn leven
Wil ik nog graag veel liefde geven
Hoe lang nog weet je nooit
Verloren tijd is weggegooid
Samen gaan we aan de slag
Fouten maken mag

Ik lijk wel een wondermens te zijn
Zo koud en stijf van pijn
Er zijn niet velen
Die dit met me delen
Waar haal ik dan de kracht vandaan
Niet van de arts, zij laat me in de kou staan

En dan die nare nachten
Daar lig ik niet op te wachten
Een half tabletje meer
Dat vraag ik steeds maar weer
Maar dat wordt me niet gegeven
Dit is zo geen leven