Veel eenzame ouderen hebben een sterke behoefte om over vroeger te praten

Eenzaamheid onder ouderen, ook in verpleeghuizen, blijft een aanzienlijk probleem in 2026. Uit onderzoek blijkt dat ongeveer 22-42% van de bewoners in verpleeghuizen gevoelens van eenzaamheid rapporteert.

Tijd voor de Partij Vrij Almelo om eens te gaan kijken hoe het met onze Almelose ouderen zit in verpleeg- en verzorgingshuizen.

De verhuizing naar een verpleeghuis is zelden een gebeurtenis waar ouderen echt voor kiezen. Dikwijls is zij het gevolg van omstandigheden: een ziekte of beperking is er de oorzaak van dat er zorg nodig is. Die sociale en maatschappelijke context is de reden dat deze zorg niet in de eigen vertrouwde omgeving gegeven kan worden maar in een verpleeghuis moet geschieden.

De verhuizing naar een verzorgingsinstelling wordt door veel van de ouderen die van de verpleegzorg afhankelijk zijn, als bedreigend ervaren. Van elke tien ouderen die wij ondervroegen gaven er twee aan dat zij liever thuis waren blijven wonen maar dat het verhuizen naar het tehuis gezien de omstandigheden toch het beste was. Bijna alle ondervraagde ouderen gaven aan wel problemen te hebben om zich voor de volle honderd procent te moeten aanpassen maar dat het wel noodzakelijk was. De sombere gevoelens die wij telkens bij ons gesprek hoorden gingen over het tot voor kort zelfstandig functioneren en over het leven dat vroeger geleefd is.

Ook kwam in het gesprek naar  voren dat ze voelen dat ze nu niet de vrijheid hebben zoals ze die thuis gewend zijn.

De dagindeling geeft voor de meeste ouderen de grootste problemen. Daarbij valt de keus op bezigheden die zij altijd al deden. Het liefst zouden deze mensen in de eigen kamer blijven om te lezen, een spelletje te doen, televisie te kijken of wat te gaan wandelen. Het viel ons op dat contacten met medebewoners zo veel mogelijk beperkt worden gehouden. De oorzaak  hiervan is dat de belangstelling van de ouderen voor de eigen familie het grootst is. Bezoek van kinderen, kleinkinderen en overige familie kwam steeds ter sprake. Daar kijken deze mensen echt naar uit.

Ook de persoonlijke aandacht van verpleegkundigen wordt zeer gewaardeerd en ondanks dat ze vriendelijk zijn hebben de meesten van hen te weinig tijd om even bij de oudere te blijven zitten, een kopje koffie te drinken of om een praatje te maken.

Onze conclusie is dat veel van de ouderen die wij bezochten zich eenzaam voelen. Door het aangaan van een informele relatie met de ouderen (praten, wandelen) voelen ouderen zich een onderdeel van de samenleving. Veel van de ons bezochte ouderen hebben de meeste behoefte aan een luisterend oor en wilden gezellig samen wat drinken met ons op de eigen kamer.

Harry de Olde