Partij Vrij Almelo op bezoek in zomaar een verpeegtehuis

De wereld in haar kamer is te klein
Zij proeft het leven tussen bed en muren
De dag duurt meer dan vier en twintig uren
En God mag weten hoe die uren zijn

Zij heeft noch kind – noch kraai – zij heeft de tijd
Toch – met een kraai kan soms de mens eens praten
Zij wordt – o ja – zij wordt met rust gelaten
De zusters zijn van hoog tot laag bereid

Het leven doet er bitter weinig toe
De dokter lacht – wat zou je nu nog wensen ?
Alleen die droom – een gesprekje met mensen
En liever dood te zijn dan niet meer moe.

Gedichtje van een bejaarde dame met een lichamelijke handicap

Onnodig pijn

En spanning

Moeilijk uit te leggen

Eenzaam in pijn en onbegrepen gevoel

Wat moet ik doen

Wie helpt mij