Eens verkondigden ze het woord van de werkende man, duidelijk en sterk kwamen ze op voor de rechten van de minder bedeelden. Een partij waarvan je wist waarvoor die stond, of je het er nu mee eens was of niet, er was duidelijkheid. Thans op de 121e dag van de arbeid, is de PvdA vervallen tot een partij van hoog opgeleide salonsocialisten, en met elkaar overhoop liggende multiculti idealisten.

Menig echte socialist van de oude tijden zal zich in zijn graf omdraaien als hij ziet, hoe zo’n zooitje het is geworden. Vroeger stonden ze op de barricaden voor betere arbeidsvoorzieningen, emancipatie, een betere samenleving, zelfs het denigrerend woord ‘arbeider’ werd medewerker.

Inmiddels heeft het strijden tegen onrecht plaats gemaakt voor arrogantie en graai gedrag, waarvan menig voormalig leider van een toenmalig Oostblokland het schaamrood op de kaken zou springen. Wim Kok en Lodewijk de Waal zijn het voorbeeld van links lullen en rechts de zakken vullen.

Marc Calon, het schoolvoorbeeld van hoe een politicus niet moet zijn, roept boos in de pers, nadat hij door de 2e kamer zijn benoeming als adviseur naar het functioneren van de Dienst Regelingen in Assen in rook zag opgaan, hij nog hoogtevrees zou krijgen van dit besluit als hij op zijn knieën zit.

Dan is er nog Myriam Bergervoet, die dreigt haar partij te verlaten als de landelijke PvdA-fractie niet voor een verbod op onverdoofd ritueel slachten stemt, maar het Limburgse Statenlid Selçuk Öztürk wil blanco stemmen bij de verkiezingen voor de Eerste Kamer als de PvdA tegen een verbod zou stemmen.

Een partij, die met spoed een generaal pardon er door heeft gejaagd, omdat men een onmenselijk asiel beleid uitvoerde, een beleid nota bene waar Job Cohen een stevige vinger in had. Je weet wel, Job Cohen, die een illegaal in Nederland verblijvende, hardwerkende schoenmaker het land liet uitzetten, ondanks dat die man al 20 jaar premies en belastingen afdroeg.

Vandaag, 1 mei, de dag van de arbeid, zullen we weer menig salonsocialist zien, die rozen aan het uitdelen zijn aan argeloze voorbijgangers. Een beetje jammer wel, dat ze ook nog de Internationale gaan staan te zingen, een lied wat in principe tegen alles indruist waarvoor ze nu staan.

Het wordt tijd, dat deze club zich zelf ten grave gaat dragen, en de leden zich bij D’66 of GroenLinks gaan aansluiten. Daar kunnen ze hun idealen nog wel uitdragen, maar niet meer bij dit log fossiel, wat eens een instituut was, waar de echte arbeiders nog in geloofden.

http://www.geschiedenis24.nl/andere-tijden/afleveringen/2003-2004/Drees-en-de-PvdA.html

Partij Vrij Almelo